17 Ağustos1999 KARA GECE

Dilim tutuluyor benim bu tür kötü günleri hatırladığımda. Normalde hiç sınır tanımayan  düşüncelerim donup kalıyor, susmayan dilim lal olup susuyor.Ölüm mü etkiliyor bilmem ama felaket büyük olunca konuşacak pekte bir şey kalmıyor aslında insana.Susuyorum yine hatırlayınca 17 Ağustos 1999'u .Ülkem için en kara gecelerden biriydi o gece . Yaşadıklarım geliyor aklıma.Deprem nedir bilmeyen 18 yaşında bir genç kızın gecenin 3'ün de olayı idrak edememesi ,şaşkınlığı ve hala o panik hali üzerimdedir yıllar geçsede . Çığlıklarla apartmandan çıkışımızı hayal meyal hatırlıyorum.Günlerce kaldırımda  geçirdiğimiz geceleri.Ama bu benim penceremden gözükenlerdi sadece. Bir de işin İzmit boyutu vardı.Sabah aldık kötü haberi.Biz şanslı olanlardık aslında.Tek bir burun bile kanamamıştı.Tek bir ev bile yıkılmamıştı.Sadece şiddetli bir sallayıp , sıyırıp geçmişti bizi ölümün kara gecesi.Ama Gölcük ve İzmit 'te öyle olmamıştı.Onlar bizim kadar şanslı değildi.Yıkıp geçmişti  onları uğultuyla gelen deprem.

İşte bana göre Kıyamet dedikleri böyle bir an.Herşey dört dörtlük yatıyorsunuz yatağınıza eşiniz,evlatlatlarınız ya da anne ve babanızla sonra karanlık , panik ve şok dolu bir geceye açıveriyorsunuz gözlerinizi.Hayatta olduğunuzu anladığınızda canlarınızı aramaya başlıyorsunuz. Belkide günlerce enkazın başında umutla bekliyorsunuz yalnız  ve yalnız dualarınızla ...

Umarım bir daha böyle kara bir gece yaşamayız.

              

                                                                                            Sevgiyle